Dëshira e shumë qytetarëve për të bërë fotografi me politikanë, sidomos gjatë fushatave zgjedhore, është bërë një fenomen i zakonshëm që shpesh meriton një vështrim kritik. Fotografia, që në pamje të parë duket si një moment i thjeshtë dhe i pafajshëm, në realitet shpesh shndërrohet në një akt simbolik që zbulon mënyrën se si funksionon kultura politike dhe marrëdhënia mes qytetarëve dhe pushtetit.
Gjatë fushatave zgjedhore, politikanët përpiqen të krijojnë sa më shumë afërsi me qytetarët. Fotografitë me njerëz të zakonshëm përdoren si dëshmi vizuale e “popullaritetit” dhe e mbështetjes së gjerë. Nga ana tjetër, shumë qytetarë priren të kërkojnë një fotografi me politikanin, sikur kjo të ishte një privilegj apo një mënyrë për t’u ndjerë pjesë e një momenti të rëndësishëm politik. Ky veprim shpesh krijon një ndjenjë të rreme afërsie me pushtetin, sikur kontakti i shkurtër përpara kamerës e bën qytetarin më të rëndësishëm ose më të lidhur me procesin politik.
Në realitet, fotografia shpesh shërben më shumë si instrument propagande sesa si shenjë e një marrëdhënieje reale mes politikanit dhe qytetarit. Politikanët i përdorin këto imazhe në rrjete sociale për të treguar se janë të dashur nga populli, ndërsa qytetarët i publikojnë për të demonstruar afërsinë e tyre me një figurë të fuqishme ose për të sinjalizuar përkatësi partiake. Kjo krijon një kulturë politike ku imazhi dhe simbolika marrin më shumë rëndësi sesa debati mbi programet, politikat dhe përgjegjësinë publike.
Në Kosovë, ku politika shpesh është e ngarkuar me emocione partiake dhe identitete të forta politike, fotografia me një politikan mund të shihet edhe si një mënyrë për të treguar besnikëri ndaj një partie apo lideri. Mirëpo kjo prirje mund të kontribuojë në një lloj “kulti të figurës”, ku individi politik glorifikohet dhe trajtohet si figurë e veçantë, në vend që të shihet thjesht si përfaqësues i përkohshëm i qytetarëve.
Një kulturë demokratike më e pjekur do të kërkonte që qytetarët të mos impresionohen nga momentet simbolike si një fotografi, por të fokusohen më shumë në përgjegjësinë e politikanëve, në programet e tyre dhe në rezultatet konkrete të qeverisjes. Në vend që fotografia të shërbejë si trofe personal apo si shenjë prestigji, qytetarët duhet të kërkojnë llogari, transparencë dhe politika që përmirësojnë jetën e tyre.
Në fund, fotografia me një politikan nuk është domosdoshmërisht problem në vetvete, por kur ajo shndërrohet në një simbol statusi apo në një formë adhurimi politik, ajo reflekton një marrëdhënie jo të shëndetshme mes qytetarëve dhe pushtetit. Demokracia kërkon qytetarë kritikë dhe të vetëdijshëm, jo spektatorë që kënaqen vetëm me një moment përpara kamerës.
/xhavit selmani/
Comments