jehona press

Në Kosovë, në një ndejë familjare, në një kafene, në një mbledhje pune apo edhe në një odë, zakonisht dallohen shpejt ata që flasin shumë. Ata marrin fjalën, tregojnë histori, komentojnë zhvillimet e fundit dhe shpesh e mbajnë gjallë bisedën. Por ka edhe të tjerë që rrinë më të qetë, dëgjojnë dhe flasin vetëm kur mendojnë se kanë diçka për të thënë. Për këta njerëz shpesh lindin menjëherë interpretime: „Është i turpshëm“, „është i mbyllur“, „nuk po interesohet“ apo edhe „nuk ka mendim“. Por heshtja nuk është domosdoshmërisht mungesë interesi. Ndonjëherë është mënyrë për të dëgjuar, për të analizuar dhe për të zgjedhur momentin e duhur për të folur. Në Kosovë, ai që flet më shumë shpesh duket më i sigurt Në kulturën tonë, të qenët i artikuluar dhe i gatshëm për ta marrë fjalën shpesh vlerësohet. Në një tavolinë me shokë, në një ndejë familjare ose në një mbledhje pune, personi që flet lirshëm dhe pa hezitim bie më shumë në sy. Kjo është veçanërisht e dukshme edhe në debatet publike. Në ...