Si ta dallojmë egoizmin përmes mënyrës se si njerëzit komunikojnë?
Në jetën e përditshme takohemi me njerëz të karaktereve të ndryshme. Disa janë të ndjeshëm, të vëmendshëm dhe tregojnë mirëkuptim ndaj të tjerëve, ndërsa të tjerë priren t’i vendosin vazhdimisht interesat dhe nevojat e tyre mbi ato të njerëzve përreth.
Egoizmi nuk shfaqet gjithmonë përmes veprimeve të mëdha. Shpesh ai zbulohet në mënyrën se si një person bisedon, reagon ndaj kritikave apo sillet kur dikush tjetër ka nevojë për vëmendje. Disa shprehje, sidomos kur përsëriten vazhdimisht, mund të jenë tregues të një sjelljeje tepër të përqendruar te vetja.
1. „E di saktësisht si ndihesh, edhe mua më ka ndodhur e njëjta gjë.“
Në pamje të parë, kjo fjali tingëllon si shprehje empatie dhe mirëkuptimi. Por jo gjithmonë është kështu. Disa njerëz i përdorin përvojat e tyre personale për ta zhvendosur menjëherë vëmendjen nga bashkëbiseduesi te vetja.
Në vend që të dëgjojnë, të pyesin dhe të përpiqen të kuptojnë atë që po kalon tjetri, ata e kthejnë bisedën në një rrëfim personal. Empatia e vërtetë kërkon që fillimisht t’i japim hapësirë tjetrit dhe të mos nxitojmë ta bëjmë veten protagonistë të çdo bisede.
2. „Unë i harroj shpejt gjëra të tilla.“
Kur dikush u kujton një veprim që i ka lënduar, njerëzit egoistë mund të përgjigjen me këtë fjali. Në vend që të kërkojnë falje apo të marrin përgjegjësi për sjelljen e tyre, ata përpiqen ta minimizojnë rëndësinë e asaj që ka ndodhur.
Në këtë mënyrë, problemi zhvendoset nga veprimi i tyre te personi i lënduar, i cili mund të akuzohet se nuk di të falë apo të harrojë. Por fakti që dikush e harron një ngjarje nuk do të thotë se pasojat e saj zhduken edhe për të tjerët.
3. „Te unë është ndryshe.“
Njerëzit tepër egoistë shpesh e konsiderojnë veten përjashtim nga rregullat që vlejnë për të gjithë të tjerët. Kjo vërehet në respektimin e orareve, marrëveshjeve, detyrimeve apo edhe normave të zakonshme shoqërore.
Ata gjejnë gjithmonë një arsye pse rregullat nuk duhet të vlejnë edhe për ta. Kjo mënyrë të menduari mund të tregojë mungesë respekti për të tjerët dhe vështirësi për ta parë veten si pjesë të një bashkësie ku secili ka të drejta dhe përgjegjësi.
4. „Unë kështu kam vepruar gjithmonë.“
Kur përballen me kritika apo sugjerime për përmirësim, disa njerëz e përdorin këtë shprehje për të mbyllur çdo diskutim. Përvoja e tyre e mëparshme bëhet argument për të mos pranuar asnjë ide të re.
Në vend që të shqyrtojnë mundësinë se dikush tjetër mund të ketë një zgjidhje më të mirë, ata këmbëngulin në mënyrën e tyre të veprimit. Kjo mund të jetë shenjë e mungesës së fleksibilitetit dhe e vështirësisë për të pranuar mendimin e të tjerëve.
5. „Çfarë përfitoj unë nga kjo?“
Kjo është një nga pyetjet që zbulon më qartë një qasje egoiste ndaj marrëdhënieve njerëzore. Para se të ndihmojnë dikë apo të marrin pjesë në një veprim të përbashkët, këta persona mendojnë fillimisht për përfitimin e tyre.
Për ta, edhe ndihma ndaj të tjerëve duhet të ketë një interes të caktuar. Në vend që të udhëhiqen nga solidariteti apo gatishmëria për të kontribuar, ata e vlerësojnë çdo veprim sipas asaj që mund të fitojnë personalisht.
6. „Unë do ta kisha bërë shumë më mirë.“
Në vend që të vlerësojnë suksesin apo përpjekjen e dikujt tjetër, njerëzit egoistë shpesh përpiqen ta zhvlerësojnë atë duke vënë në pah aftësitë e tyre.
Ata e kanë të vështirë ta pranojnë që dikush tjetër të jetë në qendër të vëmendjes. Prandaj, edhe kur të tjerët arrijnë diçka të rëndësishme, gjejnë mënyrën për ta kthyer bisedën te vetja dhe për të theksuar se do të kishin vepruar më mirë.
Si duhet të reagojmë ndaj njerëzve egoistë?
Të dallosh një sjellje egoiste është e rëndësishme për mirëqenien dhe marrëdhëniet tona me të tjerët. Megjithatë, dëgjimi i njërës prej këtyre fjalive nuk do të thotë automatikisht se kemi përballë një person egoist. Rëndësi ka mënyra e përsëritur e komunikimit dhe sjelljes.
Në marrëdhëniet sipërfaqësore apo në ambientin e punës, ndonjëherë zgjidhja më e mirë është ruajtja e një distance profesionale dhe mosndarja e tepërt e çështjeve personale.
Në marrëdhëniet më të afërta, mund të ndihmojë një komunikim i drejtpërdrejtë, por i qetë. Për shembull, mund të thuhet: „Do të doja të qëndronim edhe pak te ajo që po të tregoj.“
Në fund të fundit, çdo njeri ka nevojë të dëgjohet, të respektohet dhe të ndihet i kuptuar. Nuk duhet të lejojmë që dikush të zërë vazhdimisht të gjithë hapësirën në një marrëdhënie, duke mos u lënë vend ndjenjave dhe nevojave të të tjerëve.
Sepse një marrëdhënie e shëndetshme nuk ndërtohet vetëm mbi aftësinë për të folur, por mbi gatishmërinë për të dëgjuar.
WhatsApp Facebook E-Mail
Comments