Vjosa Osmani erdhi në pushtet me një premtim për ndryshim dhe stabilitet. Mandati i saj pesëvjeçar, i shënjuar nga përpjekjet për reformimin e imazhit të jashtëm dhe betejat e brendshme politike, mbyllet me një pikëpyetje të madhe: Pse sërish në prag të një krize?
Kalimi i detyrës te Kryetari i Kuvendit, i paraparë me Nenin 90 të Kushtetutës, është një "frymëmarrje artificiale" për demokracinë tonë. Megjithëse ligjërisht gjithçka është e mbuluar, politikisht ky është një dështim i klasës sonë parlamentare. Të lejosh që shteti të udhëhiqet me "ushtrues detyre" do të thotë të pranosh se konsensusi është i pamundur dhe se interesi partiak peshon më rëndë se stabiliteti i Republikës.
Kosova nuk e ka luksin e pritjes. Me sfida të hapura në rrafshin ndërkombëtar dhe me një ekonomi që kërkon lidership të qartë, periudha gjashtëmujore e ushtrimit të detyrës mund të shndërrohet lehtësisht në një paralizë institucionale. Historia na ka mësuar se sa herë që Presidenti zgjidhet në momentet e fundit, nën presionin e "numrave" dhe me marrëveshje të natës, institucioni humb peshën dhe pavarësinë e tij.
Nëse partitë politike nuk arrijnë të ulen në tryezë për të gjetur një figurë që përfaqëson vërtet unitetin, atëherë zgjedhjet e parakohshme nuk janë thjesht një mundësi, por një pashmangshmëri. Megjithatë, pyetja mbetet: A janë qytetarët ata që duhet të paguajnë çmimin e paaftësisë së liderëve për të gjetur gjuhë të përbashkët?
Sot nuk po diskutojmë vetëm për emrin që do të ulet në Presidencë. Po diskutojmë për pjekurinë e shtetit tonë. Kosova ka nevojë për një President që nuk është vetëm "ushtrues detyre", por një garantues i Kushtetutës dhe një zë i fuqishëm që kapërcen hendeqet partiake. Çdo ditë që kalon nën hijen e "ushtrimit të detyrës" është një ditë e humbur për forcimin e shtetësisë sonë.
xh.selmani
Comments