Në Kosovë, populizmi nuk është më një koncept abstrakt politik – ai ka emër, formë dhe praktikë konkrete. Qeverisja e Kurtit është shembulli më i qartë i një politike që ndërton pushtetin mbi emocione, ndarje dhe premtime të thjeshta për probleme të ndërlikuara.
Retorika e tij është ndërtuar mbi një ndarje të vazhdueshme: “populli i varfër” kundër “20 vjet qeverisje të korruptuara”. Kjo nuk është reformë – është propagandë. Duke e reduktuar realitetin kompleks të Kosovës në një betejë morale bardhë e zi, Kurti shmang përgjegjësinë për dështimet konkrete në qeverisje. Çdo kritik etiketohet si pjesë e “sistemit të vjetër”, duke mbytur debatin demokratik dhe duke frikësuar mendimin ndryshe.
Premtimet e tij kanë qenë po aq problematike. Nga transformimi i shpejtë ekonomik te drejtësia sociale e menjëhershme, shumë prej këtyre zotimeve kanë mbetur në nivel slogani. Në praktikë, qytetarët përballen ende me papunësi, paga qesharake, çmime astronomike, ikje masive të të rinjve dhe mungesë perspektive. Populizmi ushqehet me shpresa, por rrallë prodhon rezultate.
Një tjetër element i rrezikshëm është tendenca për të centralizuar pushtetin dhe për të dobësuar institucionet. Kur lideri paraqitet si zëri i vetëm autentik i popullit, institucionet shihen si pengesë dhe jo si garanci e demokracisë. Kjo logjikë është thelbësisht antidemokratike dhe e rrezikshme për një shtet ende në konsolidim si Kosova.
Në planin ndërkombëtar, qasja populiste ka prodhuar tensione të panevojshme dhe izolim të pjesshëm. Në vend të diplomacisë pragmatike, shpesh kemi parë retorikë konfrontuese që i shërben konsumit të brendshëm politik, por dëmton interesat afatgjata të vendit.
Është e rëndësishme të thuhet qartë: kritika ndaj kësaj qasjeje nuk është kundër shtetit apo kundër qytetarëve – është në mbrojtje të tyre. Populizmi i Kurtit nuk është zgjidhje; është një iluzion i rrezikshëm që zëvendëson politikat serioze me retorikë emocionale.
Kosova nuk ka nevojë për shpëtimtarë politikë. Ka nevojë për institucione të forta, politika të menduara mirë dhe liderë që japin llogari – jo që krijojnë armiq imagjinarë për të mbajtur pushtetin.
Comments