Gjashtë vite paraburgim. Shumë vite hetime. Nesër vjen momenti i vendimit në Hagë.
Për gjashtë vite, katër ish-drejtues të UÇK-së kanë qëndruar larg familjeve të tyre, ndërsa një proces juridik i jashtëzakonshëm ka zgjatur përtej asaj që shumëkush do ta quante normale.
Dhomat e Specializuara në Hagë janë një institucion që nga vetë natyra e tij ka qenë i veçantë: u krijua nga institucionet e Kosovës, por selinë e ka jashtë Kosovës dhe funksionon me një shkallë autonomie që e ka bërë për shumë qytetarë të duket më shumë si një mekanizëm ndërkombëtar sesa si një gjykatë e zakonshme e Republikës së Kosovës.
Dhe pikërisht këtu qëndron paradoksi.
Një gjykatë e krijuar nga Kosova, por që vepron larg Kosovës dhe që për shumë qytetarë nuk ka arritur kurrë të krijojë ndjenjën e një drejtësie të tyre.
Por nesër duhet të flasë vetëm ligji.
Nëse gjykohen individë, atëherë le të gjykohen individët. Jo UÇK-ja. Jo lufta çlirimtare. Jo historia e Kosovës.
Nuk mund të dënohet dikush vetëm sepse ka qenë pjesë e një organizate që ka luftuar për çlirimin e vendit. Përgjegjësia penale është individuale dhe fajësia duhet të provohet me prova, jo me perceptime, paragjykime apo narrativë politike.
Kosova nuk kërkon privilegj për katër të akuzuarit.
Kërkon drejtësi.
Dhe drejtësia do të ishte që, nëse akuzat nuk janë provuar përtej çdo dyshimi të arsyeshëm, ata të shpallen të pafajshëm dhe të kthehen te familjet e tyre.
Një dënim eventual mund të jetë juridikisht dënim ndaj individëve. Por në ndërgjegjen e një populli, ai do të interpretohej shumë më gjerë.
Sepse ata katër burra nuk janë shkëputur nga historia e luftës së Kosovës.
Prandaj, nesër nuk është vetëm dita e tyre.
Është edhe dita kur Hagës i kërkohet të tregojë nëse është vërtet gjykatë e drejtësisë apo një institucion që do të mbahet mend për një tjetër kapitull të debatueshëm të historisë së Kosovës.
Pas gjashtë vitesh, Kosova pret një gjë: drejtësi. Dhe nëse drejtësia është aty, atëherë katër të akuzuarit duhet të kthehen në shtëpi.
Comments